Toch maar bij mama blijven?

Vorige week schreef aanstaand student Jorieke over haar hopeloze kamerjacht en carrière als dakloze. Eerstejaars Meltem heeft echter heel andere kamerstruggles.

Daar ga ik dan: bijna studeren in een nieuwe stad. Op kamers gaan hoort daar ook bij. Toch?

Maar bij elke kamer die ik op Kamernet bekijk, voel ik me ongelukkiger worden. En niet alleen vanwege de hoge kamerprijzen.

Wil ik eigenlijk wel echt uit huis, of laat ik me verleiden door groepsdruk? "Je gaat toch wel op kamers, Meltem? Anders mis je alles!" hoor ik continu...

Kies ik voor Casa di Mama of voor Casa di Vrijheid? Twijfel mee!

Issue 1: geld

Casa di Mama: pure rijkdom! De prijzen voor studentenkamers zijn torenhoog en de kosten voor bier en plezier zijn ook niet al te gunstig. Het fijne aan thuis wonen is dat je als student niet mee hoeft te betalen aan jouw eigen kamer/gas/licht/water. Toch relaxed om niet de hele maand te moeten leven van twee pakken spaghetti met een beetje zout en peper.

Casa di Vrijheid: het is klote om weinig geld te hebben, maar als je op kamers gaat, ben je niet alleen. Al je studiegenoten zitten in hetzelfde schuitje en samen sta je sterker dan in je uppie. Collectief klagen onder het genot van een biertje is fijner dan thuiszitten met je mama op de bank...

Issue 2: reizen 

Casa di Mama:dit is misschien wel de belangrijkste reden om op kamers te gaan: het ellenlange op en neer reizen... Langer dan een maand of twee lijkt me supervroeg opstaan en tijdig vertrekken van alle coole borrels niet uit te houden. En dan heb ik het nog niet eens over de vele vertragingen gehad.

Casa di Vrijheid: geen last van urenlang opgepropt zitten tussen zwetende forensen, want je gebruikt de trein amper. Je pakt je fiets, geniet van de frisse lucht (en beweging!) en zit binnen een kwartier in de collegebanken. Elke ochtend uitslapen! Elke avond in de kroeg blijven hangen tot de lichten aangaan!  

Issue 3: vrijheid

Casa di Mama: je hebt geen last van veel te luidruchtig seksende huisgenoten en het huis is altijd picobello in orde. Nooit smerig en altijd sereen. Alleen jammer dat je moeder altijd oplet of je wel genoeg groente naar binnen werkt, of je wel tweemaal daags je tanden poetst en of je niet te laat opblijft, want "nachtrust is heel belangrijk". En kom je katjelam thuis na een uit de hand gelopen feestje, dan kun je een preek verwachten. Bah. 

Casa di Vrijheid: de naam zegt het al: VRIJHEID! Het kan niemand iets schelen of je te laat of te vaak dronken thuiskomt in die ranzige zwijnenstal, want je bent zelfstandig en moet op jezelf letten. Geen gezeik van je mama of papa dat je niet zo veel moet zuipen en ook geen gezeik over wat je eet. Heeeeeeerlijk. Ondanks de schimmel op de muren en die bedorven stukjes visstick achter het gasfornuis.

Twijfel

Mijn vrienden weten het allang: zij kiezen voor Casa di Vrijheid. Ondanks kleine kamertjes, amper privacy en lekkende douches. "Dat hoort er allemaal bij, in ruil voor vrijheid," verdedigen zich luidkeels.

Ik denk dat ik er ook uit ben: voorlopig wordt het Casa di Mama. Nog even in mijn grote, ruime ouderlijk huis. Douchen zonder de schaamharen van de scharrel van mijn huisgenoot in het doucheputje tegen te komen. Serene rust als ik thuiskom van een avond feesten. Nee, op kamers gaan kan altijd nog. En bovendien: mijn vrienden op kamers treinen toch niet voor niets elk weekend terug naar hun ouders om dat gevoel van Casa di Mama mee te maken?

Het is zomervakantie! Onze voltallige redactie ligt momenteel in een hularokje op een exotisch strand te nippen van een kokosnootcocktail. Tot en met 2 september publiceren we slechts drie artikelen per week, daarna komen we weer op volle kracht bij je terug. Verveel je je in de tussentijd? Check dan de allerbeste blogs uit ons archief bij de Klassiekers!