Decemberkou

Na schooltijd wacht ik op de trein. Al is het pas vier uur, gevoelsmatig ben ik toe aan donsdekens en een zacht matras.

Het gebrek aan licht en warmte maakt me moedeloos. Vijf minuten wachttijd gaan voorbij als een verjaardag bij mijn oma.

Het is vrijdag, maar het weekend strekt zich voor me uit als een saai wit doek. Het ontbreekt me aan kwasten en verf om er enige kleur in te scheppen. Behalve het grijs van huiswerk en het zwart van verplichtingen.

Rechts voor me staat een jongen een ritme te musiceren met zijn linkervoet. Ik krijg een wolkje kou in mijn nek van een vrouw achter me die in haar telefoon lacht. Wat zouden zij dit weekend doen? Mijn neus begint te lopen van de kou.

Kou is iets wat je kunt voelen met de toppen van je vingers, het puntje van je neus en de schelp van je oor. Kou is een persoonlijkheid die zich door jassen van H&M of de New Yorker wurmt en je spijtig doet beseffen dat kwaliteit boven goedkoop gaat.

Kou is ook een ergernis. Zeker nu, als de automatische omroepster van Prorail meldt dat de trein een kwartier vertraging heeft. Mensen zuchten en perron 8 lijkt op een Indian Teaparty met alle wolkjes die worden uitgeseind.

Als de trein eindelijk aan komt rijden, vliegen de passagiers als voetbalsupporters op de deuren af om zo snel mogelijk een warm zitplekje te veroveren. Dat voelt als hun recht: 'Ik heb een kaartje, dus een zitplaats'. Gelukkig is er ook voor mij nog plek, en de ritmische jongen staat ineens tegenover me. Hij heeft rossig haar en een Vlaams accent.

"Zou ik hier mogen zitten?," vraagt hij. Hij slingert zijn tassen op het bagagerek en iets later begint zijn voet opnieuw te zenuwen. Als de trein gaat rijden, kijkt hij me via het raam aan. Ik voel me betrapt en doe mijn best zijn hoofd in de weerspiegeling te negeren.

Het begint te hagelen. De bittere pillen die de hemel uitstoot, verdoezelen het zicht naar buiten. Nu pas kijk ik hem recht aan. "Wil je op mijn tassen letten? Ik moet zo nodig naar de wc…" vraagt hij. Hij staat op en is binnen luttele seconden weer terug. “Bezet,” verklaart hij.

Hij houdt zijn mond een stukje open, alsof hij nog een heel verhaal wil vertellen. Dat verbaast me, want wat valt er te zeggen over een vies treintoilet met iemand die op dit moment de rails bemest? "Ik moet al de hele dag naar het toilet, maar heb er geen tijd voor," legt hij uit. We raken in gesprek: over zijn onderzoek voor school, de documentaire die hij maakt, het door hem ontdekte familiegeheim.

Interessant. Is dit misschien de verf waarmee ik het weekend doorkom? Veel te snel bereiken we mijn station. Hij pakt mijn hand. “Wacht, mag ik je nummer voor het geval ik nog eens in de buurt ben?” We wisselen nummers uit en ik vertrek.

Toen ik klein was, had ik een adventskalender met chocolaatjes achter kartonnen deurtjes. Elke donkere decemberdag peuterde ik een deurtje open. Met kerst mocht ik het grootste deurtje openmaken en het lekkerste chocolaatje eten.

Zoals de chocola me vroeger door december leidde, doen sporadische sms'jes van de rossige jongen dat nu. Soms laat hij iets van zich horen, veel vaker gaat er een week voorbij zonder enig teken van leven. Dagen van saaiheid, dagen van drukte. De romance die ik me eventjes had ingebeeld, heb ik allang weer verworpen. Niets dan winterblues: het decemberduister laat je dingen verzinnen die, zodra ze aan het licht komen, verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Een lichtpuntje is de laatste schooldag. Alle toetsen gehad, alle werkstukken op tijd ingeleverd. In de klas heeft stress plaatsgemaakt voor euforie: eindelijk kerstvakantie. Na een kerstviering mogen we naar huis. Sjaals worden omgeslagen, jassen dichtgeritst en handschoenen aangetrokken: alleen euforie houdt tenslotte niemand warm. In de trein naar huis hoop ik nog even dat ik de jongen tegenkom, zomaar, toevallig. Maar waarschijnlijk weet ik toch niet eens meer hoe hij eruit ziet.

Ik verheug me op de eerste nacht waarin ik eindelijk kan slapen zonder gepieker over schoolopdrachten. Het verbaast me dan ook als ik plotseling wakker word, maar het licht van mijn telefoon verklaart waarom. "Ik ben morgen in de buurt, heb je tijd om af te spreken?"

Met het kinderlijke gevoel alsof ik het grootste deurtje van de chocoladekalender mag openmaken, begeef ik me de volgende middag naar de stad. Euforie houdt dus tóch warm.