Eigenlijk had ik allang alarm moeten slaan toen ik besloot om naar dezelfde scholengemeenschap te gaan als zij, maar ja: ik was 13 jaar oud en naïef. Ik zou immers de eerste twee jaar op een andere locatie rondlopen en er waren in mijn gedachten wel ergere problemen die ik kon hebben. En het was bij nader inzien toch wel handig: ik kon geld van haar lenen als ik mijn brood én mijn geld was vergeten.
Nu de keiharde realiteit: het is niet zo rooskleurig. Ik zie haar steeds lopen. Ik vraag me elke dag af of het door haar haarkleur komt, door haar kleine lengte of gewoon door hoe ze is, maar altijd herken ik haar. Haar leerlingen die ik ken komen op mij af als ze laat in de les was of er niet was - "Rutger, is je moeder toevallig ziek?" vragen ze dan. "Ik weet het niet" zeg ik dan altijd maar, alsof mijn neus bloedt.
Na school hoor ik van haar dat docenten van mij bij haar kwamen omdat ze vonden dat ik mijn toets "onder mijn niveau had gemaakt" waardoor mijn moeder mij weer verontwaardigd aanspreekt op het feit dat de vakdocent vindt dat ik de toets "onder mijn niveau had gemaakt". Snap je het nog?
Buiten het feit dat ik het belachelijk vind dat vakdocenten hun gal spuwen bij mijn moeder omdat ik een toets "onder mijn niveau heb gemaakt", is het ook bijzonder raar dat ze dan niet mij even aanspreken om te vragen waarom ik de toets dan zo slecht heb gemaakt. Als ik daar dan mijn moeder op aanspreek zegt ze met een gezicht wat geringe schuldbewuste tekenen uitstraalt dat ze het haar gewoon vertellen en dat ze daar vrij weinig tegen kan doen. Wat zou jij doen als je moeder op dezelfde school lesgeeft/zit als jij?
