Af en toe klampen de achtergebleven hersenspinsels zich samen tot een gedicht, zoals hieronder.
De echte fans weten dat jij een meisje bent,
Maar dan wel eentje, zoals niemand ooit heeft gekend.
Dat vleugje autotune over je stembanden voelt als
Dat bieflapje als je billen, 'rare' en mals.
Ze noemen mij daarom een belieber,
Ze zeggen, ik heb Bieber-fever.
Zonder aarzelen schreeuw ik dan,
Zonder deze ziekte is lijden al wat ik kan.
Je energie is elektrisch en slaat in mij,
Jij overstimuleert mijn hersenbrij
Jouw haren blijven plat, die van mij statisch
Je hebt Selena niet nodig maar mij, kies!
Ach, mocht je ooit het hippe tienersterrenleven achter je laten
Altijd zal ik zijn in kamer 438a op de IC, op de plek waar eerst mijn ouders zaten
Als ik niet reageer stop dan wat van je bloed in mijn infuus-slang,
Omdat een dun draadje is waaraan ik mijn leven hang.
Want in jouw coma lig ik, als een ware bewonderaar.
Wat kwijl op mijn kraag en kauwgom in mijn haar,
Want ik heb alle waarde verloren, dat wat ik toch al niet nodig had,
Waarom wil jij mij niet, ik wil je rare lippen likken, mag dat?
