Daar zet de politie nu speciale teams in om jongeren naar bed te sturen. Niet omdat die nachtenlang zitten te gamen, maar omdat ze tot superlaat huiswerk maken.
Het woord 'zesjescultuur' is niet te vertalen in het Koreaans: daar zwoegt en ploetert iedereen voor een tien. Minimaal.
Dood en verderf
Maar da's daar ook wel nodig: hoge cijfers zijn een must-have om toegelaten te worden tot een universiteit. Zonder uni later geen goeie baan, en zonder baan vast niet genoeg Wons op je bankrekening om je boodschappen te betalen. En meer van dat soort dood en verderf.
Dus wat doen pa en ma? Die eisen superhoge cijfers. En als je dat op een gewone school niet lukt, dan droppen ze je gewoon in een hagwon. Da's een soort Luzac-school in het kwadraat: elitaire mini-klasjes en schooldagen van 14 uur. Lees het dagboek van deze leerling - en check ook de reacties daarop!
Obsessie
Noeste arbeid dus, maar nog steeds wordt slechts 70% van de hagwon-leerlingen op een topuniversiteit aangenomen. Klinkt een beetje doorgedraaid, nietwaar?
Dat vond president Lee Myung-bak ook. In 2008 beloofde hij een einde te maken aan deze 'obsessie'. Hij heeft al reguliere scholen verbeterd en universitaire toelatingsexamens verboden: nu draait 't alleen nog om persoonlijkheid en hoge cijfers.
Speciaal politieteam
Maar een hoop ouders lijken daar schijt aan te hebben en hun kroost nog steeds naar een hagwon te sturen. Vandaar de nieuwe politieteams die checken of er na tien uur 's avonds nog licht brandt in de klaslokalen.
Zo ja, dan krijgen de hagwons een boete, maar de ouders van de studiebollen niet. En de leerlingen zelf... die worden dus linea reca naar bed gesturd.
Waarin ze onder de dekens nog snel hun wiskundesommen afmaken.
Zuid-Korea is niet het enige land met een onderwijsobsessie. In bijvoorbeeld Amerika kunnen ze er ook wat van: klikkerdeklik.
Foto's: Flickr
