Scholieren.com maakt gebruik van cookies

Scholieren.com gebruikt cookies onder andere om de website te analyseren en te verbeteren, voor social media en om er voor te zorgen dat je voor jou relevante advertenties te zien krijgt. Je geeft, door gebruik te blijven maken van deze website of door op 'cookies zijn ok!' te drukken, aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies op Scholieren.com. Meer weten over deze cookies, klik dan hier.

Cookie-instellingen wijzigen

Functioneel Noodzakelijk voor het functioneren van de website (vereist)
Statistieken Voor analyse doeleinden om de website te verbeteren (vereist)
Social media Voor het laten functioneren van like buttons
Advertenties Om bij te houden welke advertenties je al hebt gezien en hoe vaak

Scholieren.com zoekt: scholieren met fotografietalent  en schrijftalent en 'n afgestudeerde (volwassen) webdeveloper

Dit is een oud artikel uit het archief van Scholieren.com, door omzettingen kan de lay-out er rommelig uit zien.
Artikelen van nu, vind je hier.

Franse Sprookjes

Geschreven door Eline op 23/05/2007
Ik heb een nieuwe liefde. Oh, tot over mijn oren ben ik verliefd! Franse sprookjes… De film Amlie kende ik al lang, de vrouw die met kleine dingen mensen gelukkig maakt. Na het kijken van die film word je blij van alles; roodborstjes, klaprozen en wolken die op poppetjes lijken. Dat is toch veel mooier dan ’s avonds schichtig om elke hoek kijken of daar niet Hannibal staat?Nu heb ik Les Choristes gezien; het jongenskoor. Het gaat over een groep moeilijk opvoedbare jongetjes op een internaat uit het jaar 1947. Er komt een nieuwe surveillant, die de blagen zomaar ineens laat zingen. Een gruwelijke directeur die het allemaal niks vindt, een veel te knap jongetje met een adembenemende stem, en, ach eigenlijk kan je het eind zelf ook wel raden.

Heerlijk om eens nit een ingewikkelde thriller te kijken die je eigenlijk elke vijf minuten uit wil zetten omdat-ie zoveel lelijkheid bevat. En Frans, dat klinkt zelfs uit de mond van de grootste crimineel tijdens een bankoverval nog romantisch (volgens mij, ik heb dat eigenlijk nog nooit meegemaakt).

Ik zie alleen maar hartjes. Italiaanse filmmakers kunnen er trouwens ook wat van. Kijk eens La Vita Bella, zucht…