Scholieren.com maakt gebruikt van cookies

Scholieren.com gebruikt cookies onder andere om de website te analyseren en te verbeteren, voor social media en om er voor te zorgen dat je voor jou relevante advertenties te zien krijgt. Je geeft, door gebruik te blijven maken van deze website of door op 'cookies zijn ok!' te drukken, aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies op Scholieren.com. Meer weten over deze cookies, klik dan hier.

Cookie-instellingen wijzigen

Functioneel Noodzakelijk voor het functioneren van de website (vereist)
Statistieken Voor analyse doeleinden om de website te verbeteren (vereist)
Social media Voor het laten functioneren van like buttons
Advertenties Om bij te houden welke advertenties je al hebt gezien en hoe vaak

Dit is een oud artikel uit het archief van Scholieren.com, door omzettingen kan de lay-out er rommelig uit zien.
Artikelen van nu, vind je hier.

Radiohead - Kid A

Door Jonne op 2001-02-04
Vooraf
Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat er op deze site al eerder een recensie is geschreven over Kid A. Deze recensie schrijf ik omdat ik wél in het bezit ben van de originele CD en ik zo wat meer kan aanvullen.

Radiohead
Radiohead werd wereldwijd bekend met de hit Creep uit 1992. Het leek een eenmalige hit en Creep sloot mooi aan in het rijtje van zelfkritische nummers, waaronder Loser van Beck, dat ook een kassucces was.

Maar niets was minder waar; hun debuutalbum Pablo Honey sloeg in als een bom. Radiohead was voortaan verzekerd van een trouwe schare fans. In 1994 verscheen het album My Iron Lung. Op dat album is al te horen dat Radiohead een muzikale ontwikkeling heeft doorgemaakt. De nummers zitten al wat ingewikkelder in elkaar. De grote doorslag komt pas goed met het album The Bends. Nummers als Street Spirit en Fake Plastic Trees voeren de hitlijsten al snel aan en dit album is nog steeds goed bekend. OK Computer volgt. Met dit album doet Radiohead menigeen versteld staan. OK Computer zit nog genialer in elkaar dan The Bends en bevat klassiekers als Airbag, Paranoid Android en Karma Police. Toen Radiohead na drie jaar eindelijk de komst van een nieuw album aankondigde was de belangstelling groot. Zou dit album OK Computer kunnen overtreffen?

Kid A
Het album heet Kid A en zal, volgens de band, totaal vernieuwend zijn. Fans van Radiohead zullen in een shocktoestand verkeren bij het horen van het nieuwe album. Als je van de songs Airbag en Exit Music houdt, zal het album je bevallen, zegt Colin, de bassist. Ook ik werd zeer benieuwd naar het nieuwe album. Enkele nummers waren al in live-versie binnengedruppeld op Internet, maar ik had al een kaartje gekocht voor het Radiohead-concert in Nijmegen, dus besloot ik af te wachten.

Concert
Zaterdag 16 september, het tweede concert van Radiohead, in het Goffertpark te Nijmegen. Radiohead treedt op in hun eigen "tour-tent", die omringd is met hekken en kraampjes van Lowlands.

Het heeft die middag geregend en de fans die al vroeg bij de tent aanwezig waren, maar er toen nog niet in mochten, zitten tegen de hekken aan en laten zich nu drogen in de zon. Er heerst een soort spanning, Radiohead komt immers niet vaak naar Nederland en het heeft ook zo lang geduurd voor Kid A uitkwam, dat de echte fans niet kunnen wachten op de nieuwe nummers. Gelukkig heb ik een pasje waarmee ik in de "inner barrier" mag komen, het afgeschermde gebied voor het podium dus. Mooi. Eerder die middag spreek ik Russell uit Engeland, die al drie concerten van de Kid A-tour heeft gezien. Hij is inmiddels aan de nummers gewend en vindt ze erg goed. Ik kan alleen maar afwachten tot Radiohead dan eindelijk op het podium verschijnt.
Het openingsnummer, Optimistic, komt rechtstreeks van Kid A en is naar mijn mening meteen het beste nummer van het album. De nieuwe nummers klinken echt heel anders in de oren dan de vetrouwde nummers van OK Computer, en het is ook echt even wennen. In eerste instantie kun je ze niet echt goed noemen, omdat ze vrij gecomliceerd zijn. Ook hoor je ze natuurlijk voor het eerst. Het publiek reageert redelijk enthousiast, hoewel een groot gedeelte min of meer in shocktoestand verkeert. Als ik ineens een klap tegen mijn rug krijg, blijkt dat de persoon achter mij is flauwgevallen. Na afloop van het concert koop ik nog een poster en daarna maar snel in één van de overvolle bussen naar huis. En dan is het wachten geblazen op de CD!

Kid A
Zodra de CD uit is, ga ik de stad in om 'm te kopen. Maar geen enkele winkel blijkt de juiste versie te hebben. In de Benelux zijn namelijk 150.000 misdrukken in omloop gebracht. De eerste 40 seconden van de CD worden in beslag genomen door een live-concert van Pearl Jam. Hierdoor verschuiven alle nummers 40 seconden. Erg irritant, dus terug naar de winkel. Als de verbeterde versie van de CD aankomt, blijkt deze maar één boekje te bevatten, terwijl er bij het origineel ook ééntje in de achterkant zit. Tsja, dan wordt het maar een dure import-versie van f 47,95. Maar het is het geld waard! Thuisgekomen draaide ik de CD een keer. Echt verschrikkelijk! Ik had de neiging hem meteen in de prullenbak te gooien. Maar na drie keer luisteren vond ik hem zowaar al beter en na een tijdje was het mij duidelijk: Kid A is ongetwijfeld het beste album dat Radiohead tot nu toe heeft uitgebracht. Het zit vrij gecompliceerd in elkaar, zodat het even wennen is. Sommige nummers als Optimistic herinnerde ik mij meteen weer en dat is ook een van de nummers die door je hoofd blijven spoken. Het openingsnummer van Kid A is Everything In It's Right Place, een goede binnenkomer. De basis van dit nummer is een ruis van keyboard- en computergeluiden, waarover fragmenten van Yorke's zang zijn gemixt. Er is geen sprake van een duidelijke zangpartij, maar dat is bij de meeste nummers niet het geval. Het nummer kabbelt, of stroomt eigenlijk lekker voort en ligt goed in het gehoor. Het tweede nummer, Kid A, bestaat uit een houterige basismelodie van klokkenspellen, waarover weer computergeluiden heen zijn gemixt. Een lekker en pakkend ritme zorgt ervoor dat je af en toe geneigd bent éven mee te tikken. Thom's stem klinkt is zo vertraagd, dat het nauwelijks als een stem te herkennen is. Nu wordt het tijd voor iets. Als je al meetikte op nummer twee, gaat je tafel bij nummer drie echt aan stukken. The National Anthem, hoewel de naam doet denken aan een strak volkslied, is ongetwijfeld het meest groovy nummer van de plaat. Een heel dikke baslijn vergezeld van Thom's hoge stemgeluid pakt goed uit en halverwege het nummer komt er nog een groep koperblazers aan te pas, die zo'n chaos voortbrengen dat het nummer in een ruis afloopt. How To Disappear Completely is dan weer een heel gevoelig nummer. Thom heeft een duidelijke zangpartij en dit nummer doet misschien nog het meest denken aan OK Computer.

Het volgende nummer is volledig instrumentaal en zéér rustig, zodat je je bij het volgende nummer Optimistic, helemaal wordt opgeschrikt. Deze song is één van de beste van het album en blijft lekker hangen. Op het concert speelde Thom de tamboerijn en hij ging helemaal op in de muziek. Hij zong zo ingespannen, dat de speekselvlokken in het rond vlogen en de eerste rij lekker nat werd. Ook in nummer zeven, In Limbo, is de melodie weer perfect door het ritme heen gemixt. Thoms stem blijft weer herkenbaar. Idioteque volgt, met een stevige drumpartij die wordt vergezeld door een scala van computergeluidjes. Een erg goed nummer, Thom krijgt goed de ruimte. Waar de gitaren en de bas zijn gebleven op Kid A, kun je afvragen. Ook bij Idioteque is er geen spoor te bekennen van de standaard instrumenten. Het nummer Morning Bell heeft een voorgeschiedenis. Yorke had het op minidisc gezet, maar toen hij het later wilde afluisteren, was het van de disc verdwenen. Pas maanden later wist hij zich het nummer weer te herinneren. Het heeft het nummer niet geschaad, want het is een mooi nummer. Het is zo'n nummer waaraan je kunt horen dat de CD op zijn einde loopt, rustig en ingetogen. Dan volgt Motion Picture Soundtrack. Op OK Computer stond ook al filmmuziek, Exit Music (For A Film). Dit had beter de titel kunnen zijn van Motion Picture Soundtrack, omdat dit het afsluitende nummer van de CD is. De CD bevat dan nog wel een hidden track, maar deze sluit zo goed bij het nummer aan, dat het hetzelfde nummer zou kunnen zijn.

Conclusie
Kid A is een geniale CD. De structuur van de nummers is erg gecompliceerd. Radiohead doet een stap in het duister. Alle basisbegrippen in de muziek als refrein, couplet en bridge vallen weg en ook standaardinstrumenten als gitaar en bas zul je nauwelijks terug kunnen vinden op de CD. Pas na enkele luisterbeurten kun je je beter oriënteren, je weet welke kant de nummers opgaan. Dan wordt het geheel duidelijk en blijkt wat voor een juweeltje je in huis hebt gehaald. Ik vind Kid A verreweg het beste album dat Radiohead tot nu toe heeft gemaakt. De CD valt op geen enkele manier in een hokje te stoppen en het is zéér de moeite waard hem eens te beluisteren! Dan zal het niet lang duren voor je hem besluit te kopen.

Geschreven op 04-02-2001