Scholieren.com maakt gebruikt van cookies

Scholieren.com gebruikt cookies onder andere om de website te analyseren en te verbeteren, voor social media en om er voor te zorgen dat je voor jou relevante advertenties te zien krijgt. Je geeft, door gebruik te blijven maken van deze website of door op 'cookies zijn ok!' te drukken, aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies op Scholieren.com. Meer weten over deze cookies, klik dan hier.

Cookie-instellingen wijzigen

Functioneel Noodzakelijk voor het functioneren van de website (vereist)
Statistieken Voor analyse doeleinden om de website te verbeteren (vereist)
Social media Voor het laten functioneren van like buttons
Advertenties Om bij te houden welke advertenties je al hebt gezien en hoe vaak

Dit is een oud artikel uit het archief van Scholieren.com, door omzettingen kan de lay-out er rommelig uit zien.
Artikelen van nu, vind je hier.

Zoot Woman - Zoot Woman

Door Chanson op 2003-09-29 22:45:00
Bezig
Stuart Price is producer. Hij is ook Jacques Lu Cont, die onder de naam Les Rythmes Digitales dansbare jaren tachtig synthpop maakt. Je herinnert je de hit Sometimes misschien nog wel. Hij is toetsenist in de Madonna toerband en werkte bovendien mee aan haar laatste album American Life. Een bezig baasje dus. Gelukkig kon hij wat tijd vrijmaken voor het tweede album van Zoot Woman. Hij is per slot van rekening bassist en oprichter van die band.

Retro
Zoot Woman was één van de eerste bands van de behoorlijk uit de hand gelopen jaren tachtig revival. Met debuut Living In A Magazine (2001) gooide het drietal uit Reading hoge ogen in binnen- en buitenland. Ook op deze titelloze tweede plaat komt de retro synthpop in hapklare brokjes naar je toe.
Het kauwt iets minder makkelijk weg. Op Zoot Woman gaat de band verder, en dat is in dit geval een stap vooruit. De teksten van zanger/gitarist Johnny Blake zijn persoonlijker en broer Adam experimenteert meer met zijn analoge synthesizers. Het geluid doet terugdenken aan The Human League, New Order en Kraftwerk, maar klinkt bovenal erg Zoot Woman: hoekig en supercatchy (Woman Wonder), retro en toch nieuw (Hope In The Mirror). Soms dansbaar (Grey Day), dan weer ingetogen (Snow White). Stuart Price en de zijnen verbreden met Zoot Woman hun spectrum, flirten hier en daar zelfs met triphop en samples (Calmer) en maken een album dat volwassener en completer is dan zijn voorganger.

Conclusie
Voor wie maar geen genoeg kan krijgen van de jaren tachtig. Op Zoot Woman gelukkig geen herhalingsoefening, maar een ultra-moderne blik op de tijd van snelle auto’s, crèmekleurige pakken en veel bravoure. Het is te hopen dat Price over een paar jaar weer wat tijd over heeft voor Zoot Woman.